Als ik het even niet meer weet?
Als ik mijn focus zakelijk of privé even kwijt ben?
Dan is daar altijd het boek “The top five regrets of the dying”. De Australische Bronnie Ware zorgde meer dan 10 jaar van haar leven voor stervenden en ze heeft veel gesprekken met hen gehad over hun leven. Het viel haar op dat stervenden over dezelfde thema’s spraken als zij op hun leven terugkeken. Ze schreef er een boek over.
De top vijf van regrets (nummer 1 is het meest genoemd, dan 2, etc.):
1. I wish I’d had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me;
2. I wish I hadn’t worked so hard;
3. I wish I’d the courage to express my feelings;
4. I wish I had stayed in touch with my friends;
5. I wish I had let myself be happier.
Ik ben nog steeds onder de indruk van deze lijst en ik heb deze top vijf al zo vaak gelezen. En ja, ik kom mij mijzelf ook altijd weer uit op “a life true to myself”. Hoe ziet zo’n leven er dan uit? Bronnie Ware schrijft in haar boek dat het eerste regret de meeste frustratie gaf bij stervenden omdat dit besef meestal te laat kwam. Dit is toch wel een bijzonder levensles.
Wat doe ik nu zelf? Ik ga door mijn huis lopen (dat is toch een aardige weerspiegeling van mijn leven). Wat klopt en wat klopt niet (meer)? Ik laat in mijzelf opkomen wat er komt. Ja, opruimen wat niet meer past. Dan ga ik ook in mijn hoofd iets loslaten. Zo komt er in mij mijzelf ook weer ruimte voor nieuw gevoel en nieuwe inspiratie. Mijn lijf geeft het wel aan wat wel en niet klopt. En zo kan ik weer een nieuwe focus ontdekken.
Bronnie Ware
The top five regrets of the dying
(dit soort boeken lees ik zelf graag in het Engels, er is ook een Nederlandse vertaling)
